Hoe wij aan een Markiesje zijn gekomen

Het speelde al een tijdje dat het wel weer leuk zou zijn om een hondje te nemen. Mijn dochters zijn nu op een leeftijd dat ze ook opvoedkundig goed met een hond bezig kunnen zijn.

Na het overlijden van ons eerste geadopteerde (bastaard) hondje hebben we heel veel dieren gehad. Ongeveer alle knaagdieren zijn de revue gepasseerd. Nu zijn er nog vier konijnen en twee parkieten.

Eigenlijk hadden wij altijd als ideaal om een hondje uit het asiel te nemen. Maar dit werd ons nu afgeraden. Bij sommige honden weet je toch niet precies wat die hebben meegemaakt. Wij zijn toen een pakketje met eigenschappen gaan samenstellen waaraan onze hond zou moeten voldoen, zonder direct aan een bepaald ras te denken. Met hulp van mijn oudste zus, met veel verstand van honden, werden onze eisen voorzien van een rijtje namen van kandidaat rassen.

Zo vielen alle jachthonden rassen af, omdat het gezien de plek waar wij wonen niet praktisch is. De fazanten lopen soms door de tuin, in de weilanden achter ons huis lopen hazen en de eenden zwemmen in de vijver vlakbij. Achteraf hoor ik van sommige Markiesjeseigenaren dat hun hondje wel degelijk jachtinstinct heeft, maar dat hebben we maar niet aan Victor verteld.

Ik wilde ook geen hondje dat nerveus zou zijn of veel zou blaffen.

Wat nog veel belangrijker was, was dat ik een hondje wilde dat voor op mijn fiets in een mand zou passen.

Zoals gezegd had mijn zus een paar hondenrassen geselecteerd. Enkele vielen al direct af omdat we die te tuttig vonden. Toen we een foto van een Markiesje zagen, sprak dit ons heel erg aan. Onze eerste reactie was,”het is klein maar lijkt toch op een echte hond” En nadat we op de site van de Vereniging de rasbeschrijving lazen, waren we helemaal verkocht. Zo’n hondje past echt helemaal bij ons.

Het wachten viel me zwaar tegen. Ik was er in gedachten al zo mee bezig.

Toen we op een zondagavond door Mieke werden gebeld met de verheugende mededeling: “tel maar af want over acht weken hebben jullie je hondje”, waren we helemaal door het dolle. Het zou een V-nest worden en de naam Victor hadden we al snel in gedachten.

We zijn bij drie en zes weken gaan kijken. Er waren in totaal zeven pups (zes reuen en één teefje) allemaal even schattig.

Vrienden en kennissen vonden het maar raar dat we niet echt een hondje mochten uitkiezen van tevoren. Maar wij voelden dat het wel goed zou komen.

Op woensdag 13 april zijn we Victor gaan halen. Wat een klein droppie was hij toen nog. Nog geen twee kilo. Plassen deed hij toch wel het liefst binnen, want buiten was het nog veel te nat.

Gelukkig wist hij vanaf het begin de hele nacht door te slapen, en nog steeds. Hij slaapt in zijn bench, het deurtje hebben we eruit gehaald. Waarom zouden we hem opsluiten? Hij maakt niks kapot en als hij in zijn mandje wil liggen, mag dat ook. Zolang hij maar stil is. We hoeven hem niet eens ’s avonds voor het slapen gaan uit te laten. Hij ligt ons dan aan te kijken of we gek zijn en wil echt niet mee.

Zijn karakter is heel open. Hij kan met alle honden, groot of klein, reu of teef, goed opschieten. Ik hoop dat dit zo blijft. Al snel hebben we hem los laten lopen, het kan hier geen kwaad en vrijwel alle honden lopen hier los. Hij vertedert iedereen met zijn vrolijke gedrag. Een enkeling kent het ras en zegt dan meteen “o, zijn dat die hondjes op oude schilderijen”.

Maar het merendeel heeft nog nooit van het Markiesje gehoord. De meesten vinden het een heel erg leuk ras. “Leuk formaat”, hoor ik ook vaak. En dat is het ook.

Dankzij Victor hebben we een heel leuke band met andere hondeneigenaren opgebouwd. En ik heb ook gezellig mailcontact met Markiesjeseigenaren. Op het Markiesje Forum ben ik nu ook aangemeld en ook daar steek ik veel van op, behalve dan dat dit ook nog eens gezellig is.

Dus ik kan wel constateren dat ons leven door Victor heel erg is verrijkt.

De beslissing om een hond te nemen, was best even iets om over na te denken. Het lijkt net alsof je er een kind bij hebt.